Οι εκλογές του Μαΐου και η επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα

Τελικά ο πρωθυπουργός Σκοτ Μόρισον όρισε τις εκλογές για τις 18 Μαΐου 2019. Θα είναι μια ενδιαφέρουσα εκλογική αναμέτρηση ύστερα από μια εξαετία διακυβέρνησης του Συνασπισμού και σχεδόν 9 μήνες πρωθυπουγίας του Μόρισον. Στο διάστημα της εξαετίας άλλαξαν τρεις πρωθυπουργοί και το χάσμα της οικονομικής ανισότητας των κατοίκων αυξήθηκε. Ο πλούτος των λίγων αυξήθηκε σημαντικά ενώ η εισοδηματική δύναμη των πολλών παρέμεινε στάσιμη ή κινήθηκε προς τα κάτω.

Το Αυστραλιανό μονοεδρικό πλειοψηφικό προτιμησιακό σύστημα λειτουργεί κυρίως, αλλά όχι πάντοτε, υπέρ των δυο μεγαλύτερων ιστορικών πολιτικών παρατάξεων, του συντηρητικού Συνασπισμού Φιλελευθέρων/ Εθνικών ή του ALP -Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος. Ο ψηφοφόρος μέσα από τις επιμέρους προτιμήσεις καταλήγει σε μια συνολική πρόταση, είτε προς τη συντηρητική δεξιά, είτε προς την περισσότερο φιλεργατική παράταξη. Μόνο στην περίπτωση της εκλογής της Γερουσίας το εκλογικό σύστημα παρουσιάζει εμφανείς αδυναμίες όταν οδηγεί στην εκλογή γερουσιαστών με ελάχιστους ψήφους πρώτης προτίμησης, υποψηφίων ιδιαίτερων ασήμαντων σχηματισμών, όπως είναι οι κυνηγοί και άλες μικρότερες ιδεολογικές ομάδες.

Μολονότι η εκλογική αναμέτρηση είναι μεταξύ των δύο ιστορικών κομματικών παρατάξεων η έμφαση των ΜΜΕ, όπως σχεδόν συμβαίνει πάντοτε στην Αυστραλία, δίνεται περισσότερο στους δυο ηγέτες τους, στις προτάσεις τους, στις ιδέες τους, στις προσωπικότητές τους, στις δεξιότητές τους, στα λάθη τους, στις γκάφες τους. Ο νυν αρχηγός του συντηρητικού Συνασπισμού Φιλελευθέρων/ Εθνικών είναι ο Σκοτ Μόρισο. Ο Μόρισονν γεννήθηκε στο Σίδνεϊ στις 13 Μαΐου 1968. Σπούδασε θετικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας και εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε διάφορες τουριστικές υπηρεσίες. Το 2007 εκλέχτηκε για πρώτη φορά για την Ομοσπονδιακή Βουλή στην εκλογική έδρα του COOK, στα νοτιοανατολικά προάστια του Σίδνεϊ. Υπηρέτησε ως Υπουργός στις κυβερνήσεις του Τόνι ΄Αμποτ και Μάλκολμ Τέρνμπουλ. Μετά τον Σεπτέμβριο του 2015 ήταν ο Ομοσπονδιακός Θησαυροφύλακας (Υπουργός Οικονομικών.) Ο ρόλος του στην ανατροπή του πρώην πρωθυπουργού Τέρνμπουλ είναι ενδιαφέρων γιατί εμφανιζόταν ως υποστηρικτής του αλλά στις ψηφοφορίες που ακολούθησαν κέρδισε τον εσωκομματικό του αντίπαλο Πίτερ Ντάτον με 45 ψήφους έναντι των 40 του Ντάτον και στις 24 Αυγούστου 2018 έγινε ο 30ος Πρωθυπουργός της Αυστραλίας.

Ο αρχηγός των Εργατικών και επίδοξος νέος Πρωθυπουργός της Αυστραλίας είναι ο Μπιλ Σιόρτεν. Ο Σιόρτεν γεννήθηκε στο Fitzroy της Μελβούρνης στις 12 Μαΐου 1967. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Monash της Μελβούρνης και υπηρέτησε ως Γραμματέας του Συνδικάτου Αυστραλών Εργατών μεταξύ 2001 και 2007. Το 2007 εκλέχτηκε για την Ομοσπονδιακή Βουλή στην εκλογική έδρα Maribyrnong, στα κεντρικά προάστια της Δυτικής Μελβούρνης. Υπηρέτησε ως Υπουργός από διάφορες θέσεις στις κυβερνήσεις Ραντ και Γκίλαρντ και από τον οκτώβριο του 2013 εκλέχτηκε αρχηγός του Εργατικού Κόμματος και της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Στις Ομοσπονδιακές εκλογές του 2016 κέρδισε αρκετές έδρες από τον Συνασπισμό του Τέρνμπουλ αλλά για μια έδρα λιγότερο, έχασε την ευκαιρία για εκλογική νίκη. Η κρίσιμη ευκαιρία του είναι οι εκλογές της 18 Μαΐου 2019.

Οι προοπτικές του Μόρισον εμφανίζονται μειωμένες. (Στην εφημερίδα The Age του Σαββάτου (6/4/2019) ένα άρθρο του πολιτικού αναλυτή Peter Hartcher, υποστηρίζει ότι μόνο ένα θαύμα μπορεί να σώσει τον πρωθυπουργό Σκοτ Μόρισον από την εκλογική πανωλεθρία στις εκλογές του Μαΐου

Η κυβέρνηση του Συνασπισμού, λέει ο Peter Hartcher, σπατάλησε τα τρία τελευταία χρόνια σε μια μακρά διαμάχη με τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος (τον κ. Άμποτ, Πίτερ Ντάτον. κ.α. Ξαφνικά ξύπνησε και προσπαθεί να βρει το Κέντρο αλλά βρήκε εκεί το Εργατικό Κόμμα.. Μιλώντας, όλα αυτά τα χρόνια στην μειοψηφία που το υποστηρίζει και στηριζόμενη μόνο στον Ρούπερτ Μέρντοκ και τον ραδιοσχολιαστή ΄Αλλαν Τζονς δεν αντιλήφθηκε ότι αν δεν επεκτείνει την επιρροή της σε ένα μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος, δεν μπορεί να κερδίσει τις εκλογές. Ο μετριοπαθής Μάλκολμ Τέρνμπουλ αποδέχτηκε να κυβερνά με τις πολιτικές των συντηρητικών του κόμματος.

Τώρα ο Σκοτ Μόρισον που ανέλαβε την ηγεσία του κυβερνητικού συνασπισμού έχει μόνο λίγες εβδομάδες να διορθώσει τη ζημιά των τελευταίων τριών χρόνων. Μπορεί η κυβέρνηση να σωθεί με μια τελική δημοσιονομική παράκρουση – με μειωσεις φόρων και την ίδια στιγμή αύξηση των δαπανών; Μάλλον αδύνατον. Κάτι τέτοιο δεν έσωσε τον Τζον Χάουαρντ το 2007, πώς θα είναι αρκετό να σώσει τον Σκοτ Μόρισσον; Οι ψηφοφόροι δεν είναι τόσο αφελείς.

Η πτωτική πορεία της κυβέρνησης φαίνεται στις δημοσκοπήσεις των τριών τελευταίων ετών. Μπορούν οι οικονομικές υποσχέσεις να κάνουν τους ψηφοφόρους ν’ αλλάξουν τώρα γνώμη;

Ο Μόρισον ως θησαυροφύλακας ήθελε να κάνει μερικές φορολογικές μεταρρυθμίσεις αλλά εμποδίστηκε από τον πρωθυπουργό του Τέρνμπουλ. Ο Συνασπισμός τείνει να φοβάται τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις.

Το Εργατικό Κόμμα έχει καταφέρει να πάρει μια συμβολική θέση ότι αντιπροσωπεύει το μέλλον και ο Συνασπισμός ως το κόμμα της συντήρησης και του παρελθόντος. Αυτό μπορεί να ιδωθεί από τις πολιτικές του κόμματος στα θέματα γάμου μεταξύ μελών του ίδιου φύλου, της νομοθεσίας για την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και τη νομοθεσία για τις κλιματικές αλλαγές και την προστασία του περιβάλλοντος.

Στις πολιτικές του Μπιλ Σιόρτεν τονίστηκε η εισαγωγή του ηλεκτρικού αυτοκινήτου, το πρόγραμμα National Energy Guarantee, κάτι που ο Τέρνμπουλ και ο θησαυροφύλακας Φράιντεμπεργκ τα υποστήριζαν αλλά σαμποταρίστηκαν από την συντηρητική πτέρυγα του κόμματος. Ο Σιόρτεν ανακοίνωσε πολιτική για τη μείωση των ρυπογόνων εκπομπών και αυτό έγινε καλοδεχούμενο από τον τομέα βιομηχανίας που επιθυμεί κάποια πολιτική σταθερότητας. Τα έξι τελευταία χρόνια των κυβερνήσεων του Συνασπισμού οδήγησαν το σύστημα ηλεκτρισμού στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ωστόσο, τώρα, ακόμη και ο Τόνι ΄Αμποτ ξήυπνησε ξαφνικά από τις πολιτικές της δεκαετίας του 1950 στο 2019 και αντιμετωπίζοντας την απώλεια της έδρας του στο Γορίνγκα, δεν απαιτεί πλέον την έξοδο της Αυστραλίας από τη κλιιματική συνθήκη του Παρισιού.

Και στην ομιλία του για τον προϋπολογισμό ο Μπιλ Σιόρτεν έφερε δυο θέματα που θα κυριαρχήσουν στην προεκλογική περίοδο, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ιατρική κάλυψη.

Η πολιτική εκστρατεία του ΕΚ για την αντιμετώπιση του καρκίνου είναι ξεκάθαρη και δυνατή και αμέσως έγινε ευπρόσδεκτη από το Αντικαρκινικό Συμβούλιο. Και η πολιτική αυτή που υπολογίζεται να στοιχίσει $2.3 δισ. μπορεί να καλυφθεί γιατί το ΕΚ σχεδιάζει σχετικές φορολογικές μεταρρυθμίσεις.

Η νυν κυβέρνηση του Συνασπισμού φυσικά έχει τα δικά της πλεονεκτήματα. Πολλοί ψηφοφόροι βλέπουν τους Φιλελεύθερους ως καλύτερους διαχειριστές της οικονομίας και ικανότερους να ελέγχουν την παρεμπόδιση των καραβιών με πρόσφυγες. Η κυβέρνηση, κατά την προεκλογική εκστρατεία θα υπερτονίσει αυτά τα πλεονεκτήματα. Αλλά τα θέματα αυτά έχουν χάσει αρκετά από τη δυναμική τους. ΄Υστερα από 28 χρόνια συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης οι ψηφοφόροι το θεωρούν αυτό φυσιολογικό και δεν δίνουν πλέον την ίδια έμφαση.

Η κυβέρνηση στα προηγούμενα έξι χρόνια έχει αποξενώσει πολύ πληθυσμό και η καλύτερη πιθανότητά της είναι όχι να προσπαθεί να προσελκύσει ψηφοφόρους αλλά να τους εκφοβίζει για το τι μπορεί να επακολουθήσει αν εκλεγεί το Εργατικό. ΄Ενα προοίμιο αυτής της εκστρατείας ήταν το σχόλιο του Μόρισον για τις πολιτικές που ανακοίνωσε ο Σιόρτεν, «Ψέματα και φόροι», είπε ο Μόρισον. Αν, όμως, ο Σιόρτεν δεν ανακοινώσει κάποιο νέον φόρο θα είναι φανερό ότι το ψέμα υπάρχει στην αντίθετη πλευρά.

Στις πολιτικές του Σιόρτεν για επαρκείς μισθούς με το κόστος ζωής αντί του ορίου ενός κατώτερου μισθού και του χαμηλού κόστους για τη θεραπεία του καρκίνου, ο Μόρισον χρειάζεται κάποια πολιτική που να είναι το ίδιο ελκυστική. Η αρνητική εκστρατεία με διαφημίσεις είναι η μόνη ελπίδα του Συνασπισμού για εκφοβισμό των φηφοφόρων, αρκεί οι διαφημίσεις να μην είναι εντελώς φαιδρές και μη πιστυτές.

΄Οταν ο Μόρισον τα κατάφερε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των Φιλευθέρων να φτάσει από τους 12 υποστηριχτές του στους 45, κάποιος από τους υποστηριχτές του είπε: «Καταφέραμε ένα θαύμα». Για να κερδίσει, όμως, τις εκλογές του Μαΐου ο Μόρισον, λέει ο Peter Hartcher, θα χρειαστεί και ένα δεύτερο θαύμα».

Αυτό το δεύτερο θαύμα, όμως, δεν μπορεί να αποκλείεται εντελώς. Ο Σκοτ Μόρισον φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα στην επικοινωνία, όταν επικεντρώνεται στο μόνο θέμα που οι συντηρητικοί νομίζουν ότι υπερτερούν, στην οικονομία, με το σύνθημα, μόνο ο Συνασπισμός μπορεί να εγγυηθεί «μια «ισχυρή οικονομία». Ο Μπιλ Σιορτεν επικεντρώνεται σε μια πληθώρα προτάσεων για την υγεία, την παιδεία, τις κλιματικές αλλαγές αλλά φαίνεται να υστερεί στην προβολή ενός κεντρικού σημείου, ενός συνθήματος που να μεταδίδει το μήνυμά του στους ψηφοφόρους αποτελεσματικά. Συνεπώς εμφανίζεται πιο αδύναμος στην επικοινωνία του με τους ψηφοφόρους.

Δεν είναι απόλυτα βέβαιο ό ότι οι Φιλελεύθεροι του Μόρισον είναι καλύτεροι διαχειριστές της οικονομίας από τους Εργατικούς. Αν, όμως, ο Μόρισον καταφέρει το δεύτερο θαύμα του, έστω και με τον κατακλυσμό διαφημίσεων και την ισχυρή υποστηριχτική προπαγάνδα του συγκροτήματος των εφημερίδων του Μέρντοκ, οι Εργατικοί θα πρέπει να επανεξετάσουν την επικοινωνιακή τους αποτελεσματικότητα. ΄Ισως θα ήταν καλύτερα να το κάνουν αυτό μέσα στις επόμενες λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές.