Οι Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές θα διεξαχθούν το αργότερο εντός του Μαΐου του 2019. Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Σκοτ Μόρισον θα πρέπει να βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση για να καταφεύγει, όπως ο Τζον Χάουαρντ και ο Τόνι ΄Αμποτ σε τακτικές εκφοβισμού. του τύπου οι λαθρομετανάστες πετούσαν τα παιδιά τους στη θάλασσα ή η κυβέρνηση Συνασπισμού είναι η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί να σταματήσει τα καράβια των παράτυπων μεταναστών ή να διορθώσει τον προϋπολογισμό. Ο Πρωθυπουργός φαίνεται να κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Συνασπισμός έχει πάρει την κατιούσα για πολύ καιρό τώρα και χρεάζεται κάτι δραστικό να ξανακερδίσει κάπως τη δημοτικότητα του εκλογικού σώματος. Το δραστικό αυτό μέσο το βρήκε, όπως και ο Χάουαρντ και ο Τόνι ΄Αμποτ παλιότερα, στον εκφοβισμό των ψηφοφόρων. Στις δημόσιες παρεμβάσεις του ο Μόρισον προπαγανδίζει μηνύματα ότι το Εργατικό Κόμμα θα καταστρέψει την οικονομία, και τελευταία τον εκφοβισμό μιας μεγάλης κατηγορίας Αυστραλών ότι οι Εργατικοί θ’ ανοίξουν τα σύνορα στα καράβια των λαθρομεταναστών και ότι η σωτηρία και η εγγύηση εναντίον τέτοιων ενδεχομένων είναι η επανεκλογή της κυβέρνησης του Συνασπισμού. Καταφεύγει σε τέτοιες τακτικές γιατί πιστεύει αυτές ευνοούν τον συντηρητικό Συνασπισμό.

΄Ασχετο αν τέτοιες προσπάθειες συχνά φανερώνουν την ανυπαρξία προγράμματος και πειστικών επιχειρημάτων. Η πορεία της οικονομίας είναι ένα κύριο θέμα αλλά η πρόθεση του κ. Μόρισον δεν φαίνεται να είναι η επιιδιίωξη κάποιας ενημερωτικής συζήτησης. Αρκείται στη διαχρονικά προωθούμενη εικόνα των κομμάτων του Συνασπισμού ότι αυτοί είναι καλύτεροι διαχειριστές της οικονομίας από τους αντιπαλους τους. Η εικόνα αυτή συμπεριλαμβάνει επίσης και την πεποίθηση ότι οι κυβερνήσεις του Συνασπισμού προστατεύουν καλύτερα τα σύνορα και τις ακτές της Αυστραλίας από τις καραβιές των παράνομων μεταναστών.

΄Ετσι, επιχειρεί απλώς να μετακινήσει τη συζήτηση σε τομείς που τον βολεύουν, σε τομείς που θα κλονίσουν τους ψηφοφόρους και θα τους προκαλέσουν αμφιβολίες για το αν υπάρχει ανάγκη και αν πράγματι υπάρχουν δυνατότητες φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων. Μετακινώντας τα θέματα και τη συζήτηση της προεκλογικής εκστρατείας στους τομείς που εκφοβιστικά προτείνει ο κ. Μόρισον αποφεύγεται η συζήτηση άλλων κρίσιμων θεμάτων που πιθανόν να ευνοούν περισσότερο τους αντιπάλους του. Τέτοια θέματα είναι η υγεία, η παιδεία, το περιβάλλον, οι πρακτικές των τραπεζών, ένα περισσότερο δίκαιο για όλους φορολογικό σύστημα και η οικονομική ανισότητα. που, στην Αυστραλία, όλο και μεγαλώνει τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με κύριο άρθρο της εφημερίδας THE AGE, το χάσμα μεταξύ των πιο πλούσιων και των πιο φτωχών έχει αυξηθεί, οι πλούσιοι έχουν γίνει πολύ πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού κερδίζει μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο ότι κερδίζει το φτωχότερο 5% του πληθυσμού, ολόκληρο το χρόνο. Σ’ αυτή την κατώτερη εισοδηματική κατηγορία του 5% υπάρχουν οι άνεργοι, οι μονογονεϊκές οικογένειες, υπάρχουν ηλικιωμένοι συνταξιούχοι. Η Anglicare Australia ανάφερε ότι οι φορολογικές ελαφρύνσεις και παραχωρήσεις που γίνονται στο πιο πλούσιο 20% του πληθυσμού της Αυστραλίας κοστίζουν περίπου $70 δις. το χρόνο και για το φτωχότερο 20% δαπανώνται μόνο περίπου 6 δις. το χρόνο. Δεν θα πρέπει, επίσης, να περνάει απαρατήρητη η μεγάλη οικονομική ανισότητα στην παγκόσμια σκηνή: Ο συγκεντρωτικός πλούτος 26 άνθρώπων σ’ όλη τη γη,ς είναι ίσος με εκείνον του 50% της υπόλοιπης ανθρωπότητας

Το 2001 όλα έδειχναν ότι ο Τζον Χάουαρντ θα έχανε τις εκλογές εκείνου του χρόνου και θα τις κέρδιζαν οι Εργατικοί με τον τότε αρχηγό τους Κιμ Μπίζλεϊ. Και τότε συνέβηκε το επεισόδιο του πλοίου Τάμπα. Στις 24 Αυγούστου εκείνου του χρόνου, το ΤΑΜΠΑ, ένα νορβιγικό φορτηγό περισυνέλεξε από τη θάλασσα, στα διεθνή ύδατα, κοντά στην Αυστραλία, 433 πρόσφυγες, οι περισσότεροί τους από το Αφχανιστάν, όταν το πλοιάριό τους, που κατευθυνόταν προς την Αυστραλία, ναυάγησε. Το ΤΑΜΠΑ κατευθύνθηκε προς το Νησί των Χριστουγέννων για να παραδώσει τους ναυαγισμένους πρόσφυγες στις Αυστραλιανές αρχές. Ο Χάουαρντ άδραξε την ευκαιρία. Με κανέναν τρόπο δεν επιτράπηκε στο πλοίο να πλησιάσει τις ακτές της Αυστραλίας και έστειλε το Αυστραλιανό Πολεμικό Ναυτικό να το εμποδίσει. Ο Χάουαρντ διακήρυξε ότι η Αυστραλία και κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να καθορίσει ποιοί και πώς θα έρχονταν στη χώρα και ποιοί όχι. Ο Μπίζλεϊ αρχικά αμφιταλαντεύτηκε, ο Χάουαρντ εκμεταλλεύτηκε την αμφιταλάντευση του αντιπαλου του και κέρδισε τις εκλογές της 10 Νοεμβρίου 2001 με αυξημένη πλειοψηφία.

Από τότε η κυβέρνηση Χάουαρντ ψήφισε τον αυστηρό νόμο για τη φύλαξη των συνόρων και διαμορφώθηκε η πολιτική για τη μεταφορά των προσφύγων και παράνομων μεταναστών στο Ναούρου και το νησί Μάνους της Νέας Γουινέας. Η πολιτική αυτή τελικά διαμορφώθηκε και ψηφίστηκε και από τις δυο μεγάλες παρατάξεις, του Συνασπισμού και των Εργατικών και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των Αυστραλών ψηφοφόρων.

Φέτος, μετά από δέκα χρόνια δικομματικής πολιτικής για το χειρισμό των μεταναστών που φτάνουν με παράνομα πλοιάρια, ψηφίστηκε στη Βουλή νόμος που προτάθηκε από την Αντιπολίτευση, να δίνεται η ευκαιρία σε ασθενείς κρατούμενους, μετά την πρόταση δύο ιατρών να μεταφέρονται για θεραπεία στην Αυστραλία. Ο νόμος αυτός προτάθηκε και ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης και από τους ανεξάρτητους ενώ καταψηφίστηκε από τους βουλευτές του κυβερνητικού Συνασπισμού. Η ψηφοφορία υπέρ του νόμου στη Βουλή ήταν 75 υπέρ και 74 κατά. Ο νόμος αυτός ήταν το μόνο νομοσχέδιο στα τελευταία 90 περίπου χρόνια, που ενώ καταπολεμήθηκε από την κυβέρνηση, εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο. Η κυβέρνηση έχασε στη Βουλή μια κρίσιμη μάχη αλλά τώρα ο Μόρισον προσπαθεί να μετατρέψει την ήττα αυτή σε αιχμή του δόρατος της προσεχούς προεκλογικής του εκστρατείας. Οι Εργατικοί, διακηρύσσει, ψήφισαν να επιτρέπεται στους ασθενείς κρατουμένους, μετά την έγκριση δυο ιατρών, να μεταφέρονταιι στην Αυστραλία για θεραπεία. Αυτό μπορεί να ενθαρρύνει τους διακινητές παράνομων μεταναστών ν’ αρχίσουν τις αποστολές νέων πλοιαρίων, οι μετανάστες αυτοί να αρρωσταίνουν και τότε να τους επιτρέπεται να πατούν πόδι στην Αυστραλία. Ο Σκοτ Μόρισον πιστεύει ότι αυτό μπορεί να είναι το νέο του δραστικό όπλο, που θα τον οδηγήσει στην εκλογική νίκη, όπως έγινε και με τον Τζον Χάουαρντ το 2001. Και με συνθήματα, όπως του Τόνι ΄Αμποτ «εμείς θα σταματήσουμε τα πλοιάρια», προσπαθεί να στρέψει την προεκλογική συζήτηση σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Τα κόμματα, ως συνήθως, στις προσεχείς εκλογές θα τονίσουν, θα διαστρευλώσουν και θα παρουσιάσουν διαφορετικές όψεις των θεμάτων αυτών, ανάλογα με τις πολιτικές τους και τις εκλογικές τους επιδιώξεις. Θα υπάρξουν μεγάλες και φανταχτερές διαφημίσεις στις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, την τηλεόραση και τα άλλα επικοινωνιακά μέσα που πολλές φορές κάνουν το άσπρο μαύρο. Οι ψηφοφόροι, θα πρέπει να βλέπουν κριτικά τις παρουσιάσεις των πολιτικών, να κάνουν ερωτήσεις, να βλέπουν τι επιδιώκουν πίσω από τα φανταχτερά λόγια ή και τους εκφοβισμούς και να σκέφτονται ποιούς αποφασίζουν να ψηφίσουν και γιατί.

Οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να δέχονται τις εκστρατείες εκφοβισμού εκείνων που προπαγανδίζουν ότι αν δεν εκλεγούν αυτοί θα έρθουν οι άλλοι που είναι επικίνδυνοι γιατί είναι λιγότερο επιτήδιοι. Και τότει η οικονομία θα καταρρεύσει γιατί εκείνοι οι άλλοι δεν γνωρίζουν να διαχειρίζονται τα οικονομικά ζητήματα, όπως τα διαχειρίζονται αυτοί ή δεν θα μπορούν να εξασφαλίζουν την προστασία των συνόρων και των ακτών, όπως μπορούν να το κάνουν αυτοί.