Το 2018 περνάει αρκετά από τα άλυτα χρόνια προβλήματα στο 2019, τόσο στην Αυστραλία όσο και στην Ελλάδα. Στην Αυστραλία οι αναταράξεις ήταν πολιτικές και εκλογικές. Στην Ελλάδα περισσότερο συγκρουσιακές με ιδεοληπτικές και εθνικιστικές αποχρώσεις.

Στην Αυστραλία είδαμε το 2018 to Φιλελεύθερο κόμμα να αλληλοσπαράσσεται και η ακροδεξιά να προσπαθεί να επιβάλει στην κυβέρνηση του Συνασπισμού τις πολιτικές της και τους ανθρώπους που προσδοκεί να τις υλοποιήσει. Οι αναταράξεις αυτές είχαν τον αντίχτυπό τους στην επαναληπτική εκλογή της έδρας Wentworth στο Σίδνεϊ και στις πολιτειακές εκλογές της Βικτόριας οι οποίες είδαν την υποστήριξη των κομμάτων του Συνασπισμού σε κατακόρυφη πτώση. Αναμένονται περαιτέρω μέσα στους πρώτους μήνες του 2019 οι πολιτειακές εκλογές της Νέας Νότιας Ουαλίας και οι Ομοσπονδιακές εκλογές, όταν ο κ. Σκοτ Μόρισον πιστέψει ότι είναι έτοιμος να τις αντιμετωπίσει.

Οι προοπτικές δεν φαίνονται ευοίωνες για τον Συνασπισμό. Οι αναταράξεις του 2018 τον ακολουθούν και στις προετοιμασίες του για τις εκλογές του 2019. ΄Εχει να παρουσιάσει μερικά θετικά σημεία στη συζήτηση για την οικονομία και έναν προσδοκώμενο ισοσκελησμένο προϋπολογισμό, ύστερα από πολλά χρόνια. Μολονότι, όμως, η κυβέρνηση μιλάει για κατάθεση ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, υπάρχουν ανησυχίες για την πορεία της οικονομίας. Τα στατιστικά στοιχεία του τρίτου τριμήνου που ανακοινώθηκαν τον Σεπτέμβριο δείχνουν μια πτωτική τάση που οφείλεται κυρίως στις πτώσεις των τιμών των οικημάτων και στη συρρίκνωση του οικοδομικού κλάδου. Η πτωτική αυτή τάση έχει τον αντίχτυπό της στους κλάδους του λιανικού εμπορίου, της εργοστασιακής βιομηχανίας και του τραπεζιικού τομέα. Για την εικόνα της επακόλουθης πορείας αναμένονται με ενδιαφέρον τα στοιχεία του τέταρτου τριμήνου.

Υπάρχουν, όμως, ζητήματα -φαντάσματα του παρελθόντος - που έχουν συσωρευτεί και απομακρύνουν πολλούς ψηφοφόρους από τα κόμματα του Συνασπισμού. Μέσα σ’ αυτά είναι η οικονομική ανισότητα στην αυστραλιανή κοινωνία, η αποτυχία εφαρμογής μιας πολιτικής προστασίας του περιβάλλοντος και η άκρα δεξιά των Φιλελευθέρων που προωθεί πολιτικές για τη ματαίωση φιλολαϊκών και φιλοπεριβαλλοντικών μέτρων.

Η οικονομία αυτή τη στιγμή και τα τελευταία 27 χρόνια πηγαίνει αρκετά καλά με μέση ετήσια αύξηση του 3,2%. Η αύξηση αυτή, όμως, ευνοεί τους οικονομικά ισχυρούς και ελάχιστα αυτούς που εξαρτώνται από μισθούς και εβδομαδιάτικες αποδοχές. Οι εβδομαδιάτικες αποδοχές αυξάνονταν κατά μέσον όρο κατά 2.1%.

Οι ρύποι του περιβάλλοντος ελάχιστα ελέγχονται. Στελέχη της δεξιάς, όπως ο Τόνι ΄Αμποτ έδωσαν μάχες, τα περασμένα λίγα χρόνια, για τη ματαίωση μέτρων για τον έλεγχο παραγωγής και χρήσης κάρβουνου και επεδίωξαν λυσσαλέα την ανατροπή των κυβερνήσεων και των πρωθυπουργών που υποστήριζαν τα μέτρα αυτά.

Σήμερα ο Τόνι ΄Αμποτ και οι ακροδεξιοί φίλοι του συναντούν μερικές φορές αποστροφή μεγάλων λαϊκών στρωμάτων και δυσκολίες στη διατήρηση των βουλευτικών τους θέσεων που να σημειωθεί, βρίσκονται κυρίως σε ασφαλείς φιλελεύθερες έδρες. «Ξύπνα Warringah», γράφει κάποιος στην έδρα Warringah του Τόνι ΄Αμποτ που βρίσκεται στα πλούσια προάστια του Σίδνεϊ. «Ας σταματήσουμε τη συνήθεια να ψηφίζουμε για οποιονδήποτε μας προτείνει το Φιλελεύθερο Κόμμα. Παρακαλώ μην ψηφίζετε για τον Τόνι ΄Αμποτ, τον άνθρωπο που αρνείται την πραγματικότητα ότι ο κόσμος μας αλλάζει». (Nick O’Malley, Sunday Age, 23/12/2018) Τέτοιες αντιδράσεις πιθανόν να οδηγήσουν στην εκλογή του Εργατικού Κόμματος και του Μπιλ Σιόρτεν, ενός πολιτικού αρχηγού που, οι Φιλελεύθεροι τουλάχιστον, τον θεωρούν ανιαρό, ξύλινο και μη δημοφιλή.

Στην Ελλάδα, μεταξύ των άλλων, ένα κύριο πρόβλημα που αναφάνηκε ήταν η συμφωνία των Πρεσπών. Ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να λύσει ένα χρόνιο πρόβλημα ή να δημιουργήσει, όπως ίσως πίστευε, ένα προεκλογικό εσωτερικό πρόβλημα στο αντίπαλο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. ΄Ισως η Νέα Δημοκρατία να μπορούσε να διχαστεί σχετικά με την αποδοχή της συμφωνίας των Πρεσπών, ή υποστήριξή της να συρρικνωθεί από ακραία κόμματα της άκρας δεξιάς συμπεριλαμβανόμενης και της Χρυσής Αυγής. Στην συνέχεια που ακολούθησε φάνηκε ότι η Νέα Δημοκρατία δεν ‘τσίμπησε’ και το εκκρηκτικό πρόβλημα έμεινε στα χέρια του κ. Τσίπρα.

Η λύση των Πρεσπών που πρότεινε ο κ. Τσίπρας έχει αρκετά αδύνατα σημεία αλλά θα μπορούσε, με καλή θέληση και από τις δυο πλευρές, να δημιουργήσει ένα θετικό κλίμα στις διακρατικές σχέσεις με τη βόρεια γείτονα. Δεν ωφελεί, ούτε την Ελλάδα ούτε την πΓΔΜ η διαιώνιση ενός προβλήματος που το μόνο που επιτυγχάνει είναι να οξύνει τις εθνικιστικές τάσεις και κορώνες και στις δυο χώρες.

Υπάρχουν και στις δυο χώρες μεγάλες ομάδες, οργανώσεις και εθνικιστικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων και εκκλησιαστικών ομάδων που δεν επιθυμούν τη λύση του Μακεδονικού προβλήματος, ούτε καν τη συζήτησή του. Ο κ. Τσίπρας έχει έναν τέτοιο ακροδεξιό μεγαλοπαράγοντα εντός της ίδιας της κυβέρνησής του, με τον οποίο την τελευταία τετραετία συνεργάζεται και συγκυβερνά., τον κ. Πάνο Καμμένο. Συνεπώς η κυβέρνησή του είναι διχασμένη, μιλάει με δυο φωνές και εκφράζει δυο πολιτικές για το ίδιο πρόβλημα. Στη Νέα Δημοκρατία ο διαφαινόμενος εθνικιστικός μεγαλοπαράγοντας είναι ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς ο οποίος αν η ΝΔ σχηματίσει κυβέρνηση ίσως αναλάβει τον σημερινό ρόλο του Πάνου Καμμένου.

Ασφαλώς η πορεία της συμφωνίας των Πρεσπών θα εξαρτηθεί πρώτα από την ίδια την κυβέρνηση της πΓΔΜ, αν θα πετύχει να περάσει τις συνταγματικές και νομικές αλλαγές που ανέλαβε να υλοποιήσει πριν την κύρωση της συμφωνίας από τα κοινοβούλια των δυο χωρών. ΄Οταν έρθει η σειρά της Ελλάδας ίσως ο κ. Τσίπρας να μη βρίσκεται στην κυβέρνηση και να κληθούν οι τυχόν νικητές των εκλογών του 2019 να διαχειριστούν την καυτή πατάτα.

Ωστόσο, μεγαλύτερα εξωτερικά προβλήματα από το Μακεδονικό είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία και την Αλβανία. Τεράστια προβλήματα, επίσης, είναι το οικονομικό, η παιδεία, η ασφάλεια των πολιτών και το μεταναστευτικό.

Η κυβέρνηση Τσίπρα πανηγυρίζει ότι έφερε το τέλος των μνημονίων στα οποία, όπως διακηρύσσει, έφεραν τη χώρα οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι αντίπαλοί της τής απαντούν ότι η πραγματικότητα είναι ότι η ίδια η κυβέρνηση Τσίπρα, με τις αυταπάτες της και τις ιδιολψίες της, δημιούργησε την κατάσταση και την ανάγκη για ένα πιο οδυνηρό τρίτο μνημόνιο που χειροτέρεψε τις προοπτικές της οικονομίας το 2015. Η έξοδος από τα μνημόνια το 2018 δεν βελτίωσε κάτι. Ο κόσμος δεν βλέπει κάποια αλλαγή, η χώρα δεν μπορεί να βγει στις αγορές γιατί θα αντιμετωπίσει ψηλά επιτόκια. Η όλη κατάσταση βολεύεται με τον εύκολο τρόπο, από ένα επιπλέον οικονομικό μαξιλάρι –δάνειο 30 δις. ευρώ- που της εξασφάλισαν οι δανειστές της για τα επόμενα 2 ½ χρόνια. Οπότε η χώρα δεν χρειάζεται να βγει στις αγορές. Αν, όμως, δεν αντιμετωπίσει τις πραγματικές συνθήκες πώς θα ωριμάσει και θα διαχειρίζεται την οικονομία υπεύθυνα;.

Το 2019 για την Ελλάδα είναι χρόνος πολλαπλών εκλογών, για την τοπική αυτοδιοίκηση και την περιφέρεια και επίσης θα γίνουν οι Ευρωεκλογές και τέλος οι εθνικές εκλογές. Οι δυο πρώτες εκλογικές αναμετρήσεις θα γίνουν μαζί τον Μάιο. Οι εθνικές εκλογές οποτεδήποτε αποφασίσει ο κ. Τσίπρας από τον Ιανουάριο μέχρι τον Οκτώβριο, εκτός αν χάσει την δεδηλωμένη και η προσφυγή στις κάλπες δεν θα είναι δική του πρωτοβουλία. Αλλά και η Αυστραλία το 2019 αντιμετωπίζει εκλογές και ίσως να μπει σε κάποια αλλαγή πλεύσης με νέα πληρώματα.